Naar de inhoud adres

 

Inwendig gejuich in een Jordaan-cafe

Uit: Het Parool
door Martin Schouten

"It's a long way to the Bloemgracht, vooral als je uit Nunspeet komt. De pianist en de drummer zijn klaar om te beginnen in 't Geveltje, maar het wachten is op de bassist wiens Nunspeetse schnabbel is uitgelopen.
Kroegbaas Hans Ruigrok, ook bassist, zou kunnen inspringen als hij er was. Maar hij komt nooit voor twee uur 's nachts en spelen doet hij hier nauwelijks meer sinds dit zijn zaak is geworden. De barman wijst hem aan op een muzikantenfoto aan de muur.

Tussen de jazzmusici hangen de drummer en de accordeonist van Manke Nelis, want is per slot ook een Jordaancafe.

Tegen half twaalf komt de bassist van dienst binnen en met de nu complete ritmesektie verplaatsen we ons naar het achterzaaltje.

Daar blaast tenorsaxofonist Kees Smit het muzikale vuur aan, en als hij op gang gekomen is krijgen we het altijd weer aardige schouwspel van een man die schijnbaar zonder adem te halen een chorus blaast.
Een klarinettist mengt zich in het muzikale discours, Stan Haywood, die vanuit Engeland de weg naar de Bloemgracht gevonden heeft. Ha, een klarinet, die hoor je niet zoveel meer en het lage register is zo mooi.

Dan voegt zich bij de band een altsaxofonist die vanuit California in de Jordaan is beland, Barry Block, een meester van de opgetrokken noten. In All Blues komt iedereen thuis. Kees Smit buigt en hurkt om de blues omhoog te pompen en in mij ontstaat even een innerlijk gejuich als van een stadion bij een doelpunt.

Naast me zitten, aan de bielzentafels waarmee het achterzaaltje is gemeubileerd, wat jonge musici intussen ketting te roken. Ja, ik zou ook nerveus zijn als ik hierna aan de beurt was. De een neemt plaats achter de drums, de ander hangt een basgitaar om en een derde zet zijn mond op een altsax.
Ze spelen een wat dichtere muziek dan de klassieke jazz die we net hebben gehoord en alles valt op zijn plek in Mercy,mercy. Ja, natuurlijk, ze zijn opgegroeid met funk.

Pianist Leo Bouwmeester, de sessieleider, verlaat de piano en bedient een meer bij funk passend elektronisch keyboard. Denk ik even. Maar het blijkt een Hammondorgel, de oermoeder van dit soort muziek. Jammer dat Kees Smit is vertrokken want de combinatie met tenorsax is klassiek. Tenorgel noemden we dat vroeger.

De grote vreugde van het groepje dat ik nu hoor is de drummer, Danny Katz, een jongen uit Israel. Hij speelt me mijn gedachten voor: sock it to me, sock it to me.

Dan gaan een paar meisjes aan de slag met Blue Monk. Aarzelend, ach ja, wat is een solo spelen eng.

In het outchorus komt Evert Hekkema binnen met een baritonhoorn. Hoor je anders nooit, boterzacht koper. En wie zien we daar nog meer binnekomen? Altsaxofonist Paul Stocker, die vanuit California de Bloemgracht heeft bereikt. Daar snijdt hij om half drie, alleen begeleid door piano en bas, Love for sale aan. Langzaam en hard, net of je in een film zit."

Jazzcafé ‘t Geveltje Bloemgracht 170 1015 TV Amsterdam Tel: 020 - 623 99 83